Nieuws
19 maart 2013
Nationaal woonakkoord is een kans!
Blog van Jan Fokkema over de oproep van PvdA en CU aan minister Blok om met maatschappelijke organisaties aan tafel te gaan en te proberen tot een nationaal woonakkoord te komen.

PvdA en CU riepen vorige week in de Eerste Kamer minister Blok op om met maatschappelijke organisaties aan tafel te gaan en te proberen om tot een nationaal woonakkoord te komen. Blok zegde dat toe, maar wel met de nodige weerstand. Hij gaf aan dat daar nog nooit een minister in is geslaagd. En dat de kans klein is dat een dergelijke poging nu wel lukt. Ik vraag me af of het ooit echt serieus geprobeerd is.

Ik denk dat de oproep, als die serieus beantwoord wordt, een zware verantwoordelijkheid bij de maatschappelijke organisaties legt. Dat alleen al zou in dit tijdsgewricht winst zijn, omdat het verplicht om constructief mee te denken. En een dergelijke oproep, mits door de minister gedeeld, creëert daar ook ruimte voor. Bovendien verplicht het ook de politiek om zich in andere, werkbare oplossingen te verdiepen.

Randvoorwaarde voor een nationaal woonakkoord is dat er op langere termijn minder overheidsgeld naar het wonen gaat dan in de afgelopen jaren. Zoveel is inmiddels wel duidelijk. Belangrijke stappen zijn gezet met de verplichte annuïtaire aflossing en de inkomensafhankelijke huurverhoging. Hoewel op de vorm en de wijze van totstandkoming veel valt af te dingen, geven beide wijzigingen wel een duidelijke richting aan waar het naar toe zal moeten. Dat is een politiek gegeven, waar niet aan te tornen valt. Een belangrijke punt voor het nationaal woonakkoord is ook de positie van corporaties. Er lijkt bijna kamerbrede steun om meer dan in het verleden het geval is geweest de corporaties weer op het spoor van hun kerntaak te zetten.

In een nationaal woonakkoord moet ook oog zijn voor het huidige grote gebrek aan investeringen in de woningmarkt. Een juiste balans tussen lange termijn hervorming en korte termijn stimuleren is noodzakelijk, wil een dergelijk akkoord op voldoende draagvlak kunnen rekenen.

Maar het allerbelangrijkste is dat partijen echt over hun eigenbelang heenstappen; meer dan in het recente verleden het geval is geweest. Alleen als partijen daartoe bereid zijn is het zinvol om een poging te wagen. Als dat niet gebeurt, dan is het ieder voor zich en de politieke waan van de dag voor ons allen. Met alle nadelen van dien.